ต้องรีบทำแล้วสิต้องตั้งใจยิ่งขึ้นแล้ว จะไม่มีเวลาแล้วซิ

มุ่งหน้าต่อได้แล้วเดือนหนึ่งที่ไร้สาระ กำลังจะหมดลงแล้ว

เดินหน้าต่อไป...เดินหน้าต่อไป ให้ถึงจุดหมาย

เมื่อถึงกาลหนึ่ง คนเราคงไม่อยากหยุดนิ่งอยู่กับที่ อยากออกไปหาอะไรบางอย่างที่ปกติชนไม่ทำกัน

เช่นอยากออกไปท่องเที่ยวในโลกกว้างใหญ่ การเดินทางตามความฝัน ในทำนองนั้นแต่ว่า จะมีซักกี่คนกันที่ได้ทำ

แต่ก่อนที่จะออกไปเดินทางการหาเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วยกันนั้นก็สำคัญยิ่ง เนื่องจากว่าตัวคนเดียวก็เหมือนกับว่าไม่สามารถทำอะไรได้มาก

เมื่อมีปัญหาก็ไม่สามารถปรึกษาใครได้ ดังนั้นการหาบุคคลที่ไว้ใจได้ในการร่วมเดินทางก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่จำเป็น

 

แต่ว่าการจะหาคนที่ไว้ใจได้จากโลกใบนี้ ที่ทุกๆคนล้วนเป็นคนแปลกหน้า มันช่างยากลำบากนัก

บางครั้งเจอคนที่ต้องการอยากจะร่วมเดินทางไปกับเราแล้ว แต่ว่านานไปจุดหมายของเราไม่เหมือนกัน เราก็ต้องแยกกับเขาเพื่อตามหาจุดมุ่งหมายของตนเอง

 

การจะเดินทางกับใครเพื่อไปหาเป้าหมายร่วมกัน จำเป็นไม๊หล่ะ???

การจะเดินคู่กับใครซักคน จำเป็นต้องหาความฝันร่วมกันด้วยหรอ???

ถ้ามันเป็นคนละความฝัน คนละจุดมุ่งหมาย เรายังจะเดินคู่กันได้อีกหรือไม่???

ความจำเป็น บางอย่างที่ไม่สามารถเอ่ยได้ ถือว่าเป็นเหตุผลที่ทำให้เราไม่สามารถเดินไปหรืออย่างไร???

 

การใช้ชีวิต ที่เรื่อยๆไปวันๆดูไร้สาระ แต่ก็ยังคงความงดงามและมีความสุข

ความสุขที่เป็นแค่มายา ลวงตา แต่ว่าก็ช่วยให้ผ่อนคลายจากความเครียดทั้งปวง

 

การเดินทางคนเดียวถือเป็นความสุขหรือไม่  สำหรับเราก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งที่บางคนหาไม่ได้

แต่ว่า ถึงกระนั้นก็ยังคงไขว่ขว้าหาความสุขจากการเดินทางอยู่รำไป ร่ำไป ร่ำไป

 

สุดท้ายแล้วการเดินทางเพื่อไปถึงความฝัน เมื่อถึงความฝันแล้ว เราจะมีความสุขได้จริงหรือ???

ไม่มีคำตอบจากคำถามนั้น เพราะว่า "เรายังไม่สามารถเดินทางไปถึงความฝันได้" นั่นเอง

คำ "ขอบคุณ" นั้น ไม่ต้องพูดออกมา

         เก็บมันไว้ข้างในตลอดไป

การ "จากลา" นั้น ไม่มัวหมองอย่างที่คิด

         ร่องรอยแห่งความฝัน ค่อยๆ เลือนลางหายไป

เศษเสี้ยวความฝัน ที่ร่วงหล่นมาสู่มือของชั้น นั้น...

         เก็บมันเอาไว้  เก็บมันเอาไว้ .....เสมอมา

พลังที่ทำให้ยังยิ้มได้จนถึง..."ครั้งสุดท้าย"....นั้น....

         ซึ่ง...... ชั้นเองก็รู้ดี.......

โลกใบนี้ทำไมถึงได้อยู่แบบนี้ อีกไม่นานก็คงจะไม่มีอะไร แล้วจะทำไปทำไม ในเมื่อทุกอย่างก็ศูนย์ไปหมด

                              การเริ่มต้น ทำไมมันถึงเริ่มต้น ในเมื่อเริ่มแล้วก็ต้องจบอยู่ดี แล้วจะเริ่มไปทำไม

              ความรู้ทุกอย่างเกิดมาไม่ได้ช่วยอะไร ให้พ้นจากการเริ่มต้น และจุดสิ้นสุด    แล้วจะรู้ไปทำไม

เงินทอง หามาได้แล้วสักวันมันก็ไม่สามารถใช้มันได้  แล้วจะหามันไปทำไม      ในเมื่อก็ไม่ได้ใช้มันอยู่ดี

กินข้าว    กินไปทำไม    กินก็ตาย      ไม่กินก็ตายอยู่ดี          แล้วจะกินไปทำไม          อยู่ก็รกโลก

 

             อย่าใส่ใจกะผม ถ้าอ่านแล้วจะหาว่าผมบ้า   ผมบ้าไปแล้ว    ผมไม่สามารถ    ผมไม่ใช่........

       ผมปวดหัว     ไม่เป็นอะไรมาก      ความบ้าคลั่ง       อยู่ที่ใด            ไม่รู้           ในฝัน 

อยู่แต่ในห้อง               ไม่ได้ดั่งใจ             การทำรายงาน      ไม่สนใจ      สิ่งใดใด     ไม่ใช่

          ล้วนสวยงาม              มันจำเป็นจริงๆ            ขอโทษนะ         ร่างกาย      เจ็บมาก

เหนื่อยอ่อน          สาปแช่ง              ไม่รู้สึกรู้สา            เด็กน้อยไม่รู้จักโต        หัวใจ

    สกปรก       ปวดหัว         ................................................................................

 

            แต่ว่าก็ยังมีความหวัง เมื่อมีความหวัง โลกนี้ก็ยังน่าประทับใจเสมอ สำหรับผม ความหวัง

เป็นแรงผลักดันให้สู้ต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ  แม้ต้องเหนื่อยอ่อนสักเพียงใด  หากยังมีหวังก็จะสู้ต่อไป