พักผ่อน ร่างกายเพราะว่า ร่างกายไม่ไหวแล้วในที่สุดก็ไม่สบาย

หลังจากนอนดึกมาตั้งแต่เปิดทเทอม

พักผ่อน สมอง เพราะว่าปวดหัวเลยต้องพักซะหน่อยเดี๋ยวโง่ลง...

พักผ่อน จิตใจ โดยการสงบจิตสงบใจ นั่งสมาธิ นิดหน่อยๆ จะรู้สึกโล่งขึ้นเยอะเลย

...............................................................................

..............................................................................

 

มันจะดีมากเลยถ้าทำได้จริงๆ....= ="

เนื่องด้วยมันไม่ได้ทำเลยซักกะพักผ่อน.....มันเลยไม่สบาย...

สุดท้ายก็ได้แต่นอนปวดหัว....โอ้เย่...

การบ้านเพิ่งได้ทำวันนี้ดีหน่อยที่ทำออก....

 

ท่านพี่เต้ยได้กล่าวไว้ว่าชีวิต ปีสี่กับป.โทต่างกันมหาศาล

อยากจะปล่อยอะไรก็ปล่อยมาให้หมด อยากไปไหนก็ไปให้หมด

เพราะว่ามันเป็น ช่วงชีวิตที่เหมือนจะสงบครั้งสุดท้าย

โอ้...ป.โทมันขนาดนั้นเลย... ต้องลองซะแล้ว...

 

แล้วต่อจากนี้ผมจะทำยังไงกับชีวิตต่อหล่ะเนี่ย....ชีวิตที่มีแต่โปรเจค....!!!

อาการที่ว่ามีหลายอาการด้วยกันคือ

1 อาการเหมือนคนเริ่มจะไม่สบาย เพราะว่าคอแห้งมากๆแล้วก็เจ็บคอด้วย

2 อาการปวดหัวเพราะ คะแนนสอบไม่ได้ดั่งใจเท่าที่ควร แล้วก็ดันเจอกับดัก

ทางจิตใจของการสมัครป.โท นั่นคืออ่านเกณฑ์รับสมัครผิด ไปอ่านของป.เอก

(มิน่ามันคะแนนสูงจริงว้อย CU-TEP 500 แน่ะคนโง่ๆอย่างกรูจะถึงม้าย...)

3 อาการสับสนทางจิตใจ (แต่ไม่ได้สับสนทางเพศนะว้อย ยังไงก็รักเพศหญิง)

4 อาการอยากขยันมากกว่านี้ วันนี้กลับบ้านเร็วมานั่งทำการบ้าน ต่อด้วยทบทวน

ทบเรียนที่ได้เรียนไปวันนี้ และก็ฝึกภาษาต่อ ด้วยการนั่งทำโจทย์โทเฟล

สาเหตุหลักก็เพราะว่า...อ่านเกณฑ์รับสมัครป.เอกนั่นเอง = ="

 

เมื่อสงบจิตสงบใจตริตรองให้ดีแล้วก็ คิดได้ว่า มันเป็นผลดีกะชัวิตเราเหมือนกันนะ

ไอ้อาการบางอย่างที่ว่ามา ดังนั้นจะพยายามรักษาอาการนั้นต่อไปแล้วกัน

 

แต่บางอาการมันก็ยังคงตกค้างอยู่เมื่อรู้ความจริงว่าเราอ่านผิดคือ อาการปวดหัวนั่นเอง

ปวดหัวจริงเว้ย....ท่าทางจะไม่สบาย...จริงๆ กินยาไปแล้ว หวังว่า

คงจะหายวันหายคืนนะ ไอ้โรคภัยไข้เจ็บเนี่ย

 

ยังไงก็ว่าจะสอบ CU-TEPใหม่นะคิดว่าน่าจะถึงคราวหน้าอ่ะ ไม่น่าพลาด

ว่าแล้วพิมพ์เสร็จจะพักแล้ว...ไม่ไหวปวดตา...

 

ด้วยความเคารพฮะ.....

ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าอวดเท่าไหร่หรอกนะ แต่ว่าโปรเจคเหมือนจะใกล้จะเสร็จแล้วหล่ะ

มีความดีใจจังเลย โย่!! ถ้าโปรเจคเสร็จอย่างงดงามก็จะดีจะได้เตรียมตัวสอบป.โท

อย่างสบายใจเหอะๆๆ แล้วก็ยังมีเวลาไปทำอย่างอื่นด้วย

 

วันพรุ่งนี้มีเรียน complex ป.โทด้วยยังทำการบ้านไม่ค่อยได้เลยต้องขยันแล้วสินะ

บางครั้งการประพฤติตนให้เป็นผู้ใหญ่ สมวัยมันก็ค่อนข้างงานยุ่งพอดูเลยหล่ะ

ต้องอ่านหนังสือทำการบ้าน และอื่นๆอีกมากมาย แต่ว่าก็ไม่รู้สึกเสียใจที่เดิมมาทางนี้

 

ปัจจุบัน...ตอนนี้กำลังวางรากฐานอนาคตให้ตัวเองซักทีเล่นๆมาหลายครั้งและ

ครั้งนี้แหละจะเอาจริงๆ ไม่ใช่เพื่อเราคนเดียว แต่เพื่อคนที่เรารัก และคนที่

อาจจะรักเราในอนาคต

เพราะว่าการสร้างความมั่นใจ ย่อมเป็นต่อกว่าคนที่ไม่ทำอะไรเลย

 

การจะไปเรียนต่อที่อื่น...จะเป็นการหวังสูงไปรึเปล่าสำหรับคนไม่เก่งอังกฤษ

อย่างเรา...หวังให้ไกลและต้องไปให้ถึง เพราะว่าภาษาอังกฤษง่ายนิดเดียว

 

สู้ๆเพื่อความก้าวหน้าในอนาคต...เพราะชีวิตของผมต้องดูและใครซักคนแน่นอน

แต่จะเป็นใคร หรือว่าจะช้ารึจะเร็ว...มันก็แล้วแต่พรหมลิขิตแล้วหล่ะ

ตอนนี้ที่ทำได้ก็มีแต่สิ่งนี้แหละ สู้ว้อย....!!!

ว่าด้วยโจทย์ปัญหา...การที่คนเราอ่านหนังสือแล้วเจอโจทย์ปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง

ที่ดูเหมือนกับว่าจะง่ายก็ไม่ง่ายจะยากก็ไม่ยาก

เราไม่มีความจำเป็นต้องทำโจทย์นั้นให้วุ่นวายสมองก็ได้

หรือว่า เราอาจจะทำโจทย์นั้น แม้รู้ว่าโจทย์นั้นจะนำพาความยุ่งยาก

หรืออาจจะความสุข มาให้เราก็ได้ เพราะว่าไม่ถ้าเรามองข้ามโจทย์นั้นไป

อาจจะมีอีกคนที่ เค้ามีความสามารถกับโจทย์ข้อนั้นๆ มาคิดก็ได้

 

โจทย์บางข้อ ก็เหมาะสมบางคน บางทีคำตอบอาจจะอยู่ในโจทย์อยู่แล้วก็ได้

แล้วทำไมเราไม่ลองหาคำตอบจากโจทย์ข้อนั้นดูหล่ะ ???

 

สำหรับผมการหยุดคิดโจทย์ไปนานแสนนานนั้น ทำให้คิดอะไรได้หลายอย่าง

ทั้งพยายามจะมองหาโจทย์ข้ออื่นมาคิดบ้าง หรือพยายามลืมมันซะ

แต่ว่า...เมื่อเวลาหวนกลับมา...มันก็ยังจำคำถามข้อนั้นได้ขึ้นใจ

ไม่เคยเสียใจ ที่เจอกับโจทย์ข้อนี้

 

เวลาที่ผ่านไป...ประสบการณ์ก็เพิ่มมากขึ้น มันคงทำให้ผมตีโจทย์ออกได้ในเร็ววัน

หวังว่าโจทย์ข้อนั้นจะยังไม่มีใครคิดออก หวังว่าโจทย์ข้อนั้นคงจะยังอยู่

หวังว่าผมคงจะหาโจทย์ข้อนั้นท่ามกลางกองหนังสือที่มากมายเจอ

 

สุดท้ายนี้หวังว่า...ความรักของผมกับโจทย์ปัญหาก็คงเหมือนกัน 

มีความเหนื่อยและหายใจไม่ออกกับจำนวนฝุ่นมหาศาล พร้อมกับความหิวที่อาหารไม่ได้

ดังใจเท่าที่ควร....แต่เอาเถอะมันผ่านไปแล้ว 555 เป็นการไปค่ายที่ขำๆจริงๆ

 

การงานไม่ได้ทำเลย ว่าจะเอาโปรเจคไปทำแต่ว่าก็ไม่ได้ทำเลย เฮ้ย...เศร้า...

 

โดนจับแยกน้องปีหนึ่งปีสองไปคันเดียวกัน ...ปีสามปีสี่ป.โทป.เอกนั่งกันเองเลย

ทำให้ไม่รู้จักน้องปีหนึ่งปีสองเลย โทษทีนะฮะน้องโอพี่เลยไม่เห็นน้องกิ่งเลยแล้วจะ

ดูแลได้ยังไงวะ = =" เหอะๆๆ

 

มีการเดินทางไปวัดอะไรซักอย่าง ไกด์นำทางบอกว่า ถ้าเดินขึ้นพร้อมกับสวดมนต์จะได้บุญ

ก็เดินขึ้นตามไปแหละ...สีร้อยห้าสิบขั้นได้ ก็วิ่งๆไปตอนซักสองร้อยขั้นอีกร้อยกว่าขึ้นเดิน

อีกสองร้อยขั้นก็ปวดเข่าแล้ว....คนมันแก่แล้วอ่า...

 

สุดท้ายขึ้นไปก็ไปตีระฆัง เห็นพระท่านว่า ถ้าไม่ตีถือว่ายังมาไม่ถึงอุทัยฯก็ไปตีซะหน่อย

เสร็จแล้วก็ไปไหว้พระ ขอพรเพื่อเป็นสิริมงคล แล้วก็เสี่ยงเซียมซ๊

ได้เบอร์ 0 ย้ำผมดูดีแล้วนะ...แต่ว่ามันไม่มีใบอ่ะ...สงสัยมันจะเป็นความลับของ

สวรรค์ห้ามเปิดเผย...ไม่เป็นไรเพราะบางคนที่ไปเสี่ยงมา รู้สึกคำทำนายจะไม่ค่อยดี...

ของผมไม่รู้เลยก็เลยคิดว่ามันต้องดีแน่ๆอ่ะ 555

 

แล้วก็มีเรื่องของขนมปังสังขยาที่อร่อยที่สุดในไทย... ที่เมื่อได้ลองกินแล้ว

รู้สึกว่าเหมือนกับพวกการ์ตูนที่กินแล้วจะลอยได้อ่ะ...เหอะๆๆ(มันก็ไม่ต่าง

จากขนมปังฟาร์มเฮาส์ เลย...แค่สังขยามันสดกว่าแค่นั้น...)แต่ได้ลองแล้ว

ก็เหมือนกับว่าเป็นบุญแล้ว เพราะคนที่ซื้อได้ทันมีไม่กี่คน...

 

อ.mathไปกันเต็มเลย....อบอุ่นเต็มที่...555 อัพเสร็จและ

"ไม่มีคำว่าเสียเวลา สำหรับการใช้ชีวิต" เพราะว่าทุกๆการตัดสินใจของคนทุกคนย่อมมีความหมาย

แต่ว่า หนึ่งกิ่งของการตัดสินใจมันอาจจะทำให้คุณไม่สามารถเดินไปอีกเส้นทางหนึ่งได้ตลอดกาล

 

ไม่มีอะไรที่แน่นอนสำหรับชีวิตที่มีเพียงปัจจุบันที่สัมผัสได้  การเลือกทางเดินในวันนี้อาจจะ

เป็นผลให้ในวันพรุ่งนี้รึเปล่าก็ไม่รู้เพราะว่าอดีตมันผ่านไปแล้ว และการตัดสินในปัจจุบัน

มันจะส่งผลในอนาคตจริงรึเปล่าก็ไม่มีใครรู้อีกเช่นมัน

 

การใช้ชีวิตที่จมอยู่แต่ความสุขในอดีตก็ไม่ใช่ หรือการเพ้อฝันแต่ในอนาคตก็ไม่ใช่

แต่การที่เรารู้ใจตัวเองในปัจจุบัน... มันน่าจะเป็นความสุขที่สุด

เพราะว่าอย่างน้อยนั้นเราก็รู้ว่า เราสามารถทำอะไรได้บ้างในปัจจุบันโดยที่มีความสุขได้

โดยไม่ผิดต่อใครๆ

 

อีกประมาณไม่ถึงเดือน...ก็จะถึงหนึ่งปีที่นานเหลือเกิน เพิ่งนึกออกเมื่อวานว่ายังมีอะไรติดค้างอะไร

ในใจอยู่นิดหน่อย....แล้วก็เรื่องบางเรื่องที่ ถ้าไม่เหลือบากกว่าแรง...ก็ยังจะบอกอยู่ดี...

 

เสียดายที่spaceนี้มันไม่ค่อยจะเป็นที่นิยมเหมือนเมื่อสักปีหนึ่งที่แล้ว ไม่งั้นคงจะมีเพื่อนๆอีกเยอะเลย555

แม้ว่าจะเวลาจะผ่านไป...แต่ความทรงจำในใจก็ยังคงอยู่

ช่วงเวลาที่ มีความสุข....มีความทุกข์ ช่วงเวลาที่เคยทำให้คนที่รักเราร้องไห้

มันยังคงอยู่ในใจตลอด การที่บอกว่าเรื่องความรักใช้ใจตัดสินไม่ได้ใช้หลักเหตุผล

เพิ่งจะเข้าใจก็วันนี้แหละว่า มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

แต่ว่า...เพราะว่ามันไม่ได้ใช้เหตุผล นั่นเอง จึงควรจะนึกได้ว่า"เรื่องที่ไม่ได้ใช้เหตุผล

ตัดสิน คิดมากไปมันก็ปวดหัวเปล่าๆ" วันนี้เป็นวันที่นึกอะไรออกได้มากมายมาก

 

ระดับความสัมพันธ์ที่ต่างกัน...ความผูกพันที่ต่างกัน ย่อมทำให้อะไรหลายๆอย่างก็ต่างกัน

ถึงแม้ว่าจะพยายามมากแค่ไหน มันก็ไม่ทำให้ทดแทนได้...ถ้าหากว่า

ใจยังไม่ยอมรับว่า...คนๆนี้ใช่จริงๆ ที่ผ่านมา...ไม่เคยอยู่ในฐานนะที่จะเลือก

 

แต่ว่า...บางทีการทีอายุมากขึ้น... มันก็ทำให้คิดอะไรได้มากขึ้น

อย่างน้อยถ้าจะรักใคร ขอให้เรารักเค้าให้มากกว่าคนที่เราเคยรัก

อยู่ด้วยกันแล้ว มีความสบายใจทั้งสองฝ่าย...เราเดือดร้อนกายได้แต่ใจต้องเป็นสุข

และอื่นๆอีกมากมายที่ไม่สามารถเอ่ยได้หมด...

 

หากคิดจะรัก รักใครสักคน เรื่องของเหตุผลสำคัญน้อยกว่าจิตใจ

อยากบอกว่ารักเพราะอยากจะรัก ถ้ามันไม่มากเกินไป ใครจะมองอย่างไร

ฉันคิดว่าไม่สำคัญ

 

วันนี้สบายๆอีกวันหนึ่ง และเรื่องทีสมควรถูกหยิบยกนำมาพูดในวันนี้คือเรื่อง "โทรศัพท์"

เมื่อวานคนที่อ่านก็คงจะทราบว่าผมนำเอาโทรศัพท์Stealthไปซ่อม ที่ฟอร์จูน แต่ว่าพอนำให้ที่ร้าน

ตรวจเช็คดูปรากฎว่ามันไม่ได้มีอะไรเสียหายแต่น้อย(คือปัญหาที่ผมเจอคือ หน้าจอไม่สามารถทัชสกรีนได้)

แต่พอที่ร้านเค้าเอาไปดู มันดันทัชได้เฉยเลย ก็งงปนดีใจ แล้วก็เอาใส่กระเป๋ากางเกงกลับบ้าน

 

พอมาถึงบ้าน...มันก็เป็นอาการเดิมอีกและ คือทัชสกรีนไม่ได้ มีความเซ็งอย่างรุนแรง

พอมาวันนี้ ลองเอามาเช็คดูอีกรอบ(ขี้เกียดไปร้านและเดี๋ยวเสียเวลาเปล่าแบบเมื่อวาน)ปรากฎว่า

ทัชได้ตามปกติ...มีความงงครับพี่น้อง... ทีนี้ผมก็ลองเดาว่ามันคงจะเป็นเพราะผม

เอาใส่กระเป๋ากางเกงเป็นแน่เลย ก็เลยไปหากระเป๋าไปใส่ คราวนี้หวังว่าจะแก้ปัญหาตรงจุดเสียทีนะ 555

 

วันนี้อ่านยมทูตสีขาวเล่มสี่ จบแล้วเย้ๆ(เล่มมันเล็กนิดเดียวเอง) รู้สึกว่ามีตอนที่ทำให้ประทับใจ

สำหรับคนที่ กำลังเจอกะเหตุการณ์เดียวกันนี้จริงๆ อยากรู้ว่าตอนอะไรลองไปอ่านเชื่อว่ารู้

ถ้าใครจะยืมบอกนะจะเอาไปให้ ฮะ

 

ว่าก็ว่านะปีนี้ร้อนจริงๆ...เหลืออีกเดือนเดียวจะสิ้นปีแล้ว...ยังไม่มีความหนาวเลย

วันพรุ่งนี้วันจันทร์ แต่ว่าเราก็หยุดต่ออีกหนึ่งวัน ดีจังเทอมนี้ไม่มีเรียนวันจันทร์ เหมือนกับว่าหยุด

ติดกันสามวัน ไม่ชนการประชุมสโมด้วย  สุดท้ายนี้ว่าก็ว่านะ "แดดหน้าหนาวนี่มันแรงจริงๆ"

ชื่อ title ไม่ได้มีความหมายอะไรลึกซึ้งไม่ต้องตีความให้มากมาย

วันนี้เอาโทรศัพท์ไปซ่อม แต่ว่าพอไปถึงร้านปุ๊ปไม่เป็นอะไรเลย...ไอ้เราก็งงมากมาย(แต่ว่า...

พอกลับมาบ้านดันเจือก ทัชสกรีนไม่ได้เหมือนเดิม สงสัยพรุ่งนี้ต้องเอาไปใหม่

อีกรอบแล้วนะเนี่ยเสียเวลาจริงๆเลย)

 สุดท้าย ก็เลยแวะไปเดินเที่ยวเล่นบ้าง ก็เลยได้ ยมทูตสีขาว เล่มสี่ติดมือมาหนึ่งเล่ม

"เสียงถอนใจของละอองดาว" เป็นตอนแรกของเล่มนี้ แล้วก็อ่านจบแต่ตอนนี้เท่านั้น

 

อ่านแล้วมีความรู้สึกว่ามันให้ข้อคิด ดีจัง คือว่าตั้งแต่ติดตามอ่านหนังสือชุดนี้ต้องมี

อย่างน้อยเล่มละหนึ่งตอนที่เวลาอ่านแล้วจะมีความรู้สึกว่า มันลึกซึ้งมาก

ตอนแรกอ่านชื่อตอนจะไม่ค่อยรู้สึกเลยว่า...ทำไมต้องชื่อตอนอย่างนี้

แต่ว่า  พอเมื่ออ่านจบแล้วรู้สึกว่า...มันถูกต้องแล้วที่ชื่อตอนอย่างนี้

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าความคิดของตัวละครบ้างคนในหนังสือเล่มนี้ได้ให้ความคิด

และทรรศนคติ เกี่ยวกับความตายและการเกิดมาค่อนข้างที่จะน่าสนใจมากเลยทีเดียว

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทุกคนเคยคิดไม๊ว่า ความตายเป็นเช่นไร???(นั่นแหละเดี๋ยวพอถึงเวลา

ก็คงจะรู้เองแหละ แต่ว่าดูเหมือนกับว่าการคิดตริตรองเรื่องพวกนั้มันค่อนข้างลึกซึ้ง)

 

บางทีโลกเราก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่หลายๆคนคิด แต่ว่ามันก็ไม่ใช่ดีเลิศเหมือนกับนิยายนะ

ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวเราเอง เมื่อวาน ก็คือวันที่ผ่านไปแล้ว พรุ่งนี้ ก็คือวันที่ยังมาไม่ถึง

 "เมื่อวาน"กับ"วันพรุ่งนี้" ไม่มือยู่จริง ไม่มีใครรับรู้ได้ แต่สิ่งที่จริงแท้ก็คือปัจจุบัน เพราะ

ทุกคนรับรู้ได้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ นั่นเอง...

สอบ CU-TEP ถ้าได้เกิน450จะเข้าป.โทได้โดยไม่ต้องสอบข้อเขียน

ผมจะพยายามฮะ....แต่อย่างต่ำต้อง400ถึงจะผ่าน(มีคนบอกว่าหลับตากายังได้มากกว่านั้น(จริงหรอวะ???))

สอบวันลอยกระทงเลย...ฮะ ว่าตอนหลังสอบเสร็จจะแวะไปดูงานคอมมาร์ทวันสุดท้ายซะหน่อย

เพื่อได้ของอะไรมาเป็นของขวัญให้ตัวเองบ้างเหอะๆๆ ทำดีต้องได้ของขวัญซะหน่อย อิอิ