รู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าอาจจะต้องหมดที่พึ่งพาอาศัยไป รู้สึกว่าต้องขยันมากกว่านี้ รู้สึกว่าการเรียนในทางข้างหน้ายากเหลือเกิน รู้สึกว่ากว่าจะทำได้ดังฝันคงต้องเสียใจและต้องลงพลังใจและกายมากๆ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นทั้งหมดนี้ผมเครียดจริงๆ ทำไมไม่มีใครเข้าใจเลย ลองมาเป็นผมคนที่เรียนได้มาถึงทุกวันนี้เพราะฟลุ๊กเนี่ย...คิดว่ามันลำบากไม๊ที่ต้องมาเจอกับเสือสิงห์ที่เชี่ยวชาญอะไรมากมาย ยิ่งเรียนยิ่งไม่รู้สึกว่าตัวเองฉลาดขึ้นเลยกลับไปมองโจทย์ม.ปลายก็ได้แต่แนวคิดว่าทำไงแต่พอทำจริงๆก็ทำไม่ออก กลับไปทำโจทย์วิชาเรียนจริงๆบางข้อก็มองไม่ออกหรือบางครั้งกว่าจะออกก็นานแสนนาน

                แปลกใจว่าทำไมทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าทำไม่ได้ทำไมเกรดมันยังออกมาได้ตั้งเอหรือบีบวก พอเห็นเกรดคนอื่นก็นึกว่าเราเก่งเราทำได้ แต่ความจริงที่ทำไปอ่ะทำได้บ้างไม่ได้บ้างบางครั้งก็มั่วๆไป น่าเบื่อพวกชอบกระแนะกระแหน... จะขยันก็ผิด ไม่ทำอะไรก็ผิด ที่ผ่านๆมาไม่เข้าใจก็ถามได้แต่ไอ้ปิง ถ้ามันได้ไปเรียนที่อื่นแล้วกูจะพึ่งใคร ช่างเป็นคำถามที่เห็นแก่ตัวมากๆ คิดๆแล้วปลงหว่ะชักเริ่มไม่อยากเรียนและ เรียนไปก็ไปเป็นคนโง่ของคลาส มีแต่คนดูถูกจะเรียนไปทำไม ในเมื่อมีแต่คนเก่งๆที่เรียนได้

                บางครั้งก็เคยได้ยินว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จย่อมอยู่ที่นั่นแต่ว่า "บางทีการพยายามแทบตาย มันก็ไม่ชนะพรสวรรค์เพียงเล็กน้อยไปได้หรอก" เพราะว่ามีแต่คนมาขัดขวางหรือแม้แต่ตัวเองมาขัดขวางก็ทำให้ความพยายามหายไปหมดได้ การบ่นหรือการระบายกับบล๊อกที่มีคนอ่านเป็นการไม่ค่อยสมควรเท่าไหร่นักแต่ว่ามันก็คงจะดีกว่าที่จะเก็บไว้ในใจไม่พูดไม่พิมพ์ออกมา ช่วงนี้ถ้าผมหมดอาลัยตายอยากอย่ามายุ่งกะผมเลย ปล่อยไปตามทางของผมเถอะ แรงจะเดินยังจะแทบไม่มีและ ไม่สบายก็บ่อย สมกับที่เค้าว่าถ้าจิตใจไม่ดีก็พาลทำให้ร่างกายไม่ปกติด้วย เฮ้ย...บอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร เพราะอารมณ์มันปนกันมั่วไปหมดแล้ว ถ้าไม่ติดทุนลาออกไปทำงานทำการดีกว่า

                สุดท้ายปัญหามันก็อยู่กะตัวคนหล่ะวะ น่าเบื่อ ตัวเองก็ไม่ได้ดั่งใจคนรอบข้าง คนรอบข้างก็ไม่ได้ดั่งใจตัวเราเอง ยิ่งไปอ่านโจทย์ในเว็ปต่างๆมาฝึกทำ(เดี๋ยวก็เจอพวกปากดีมาบ่นว่าขยันอีกอ่ะ)ก็รู้ว่ากรูไม่เห็นจะได้เรื่องตรงไหน ทำแทบไม่ได้ทั้งๆที่เรียนมาแล้วทั้งนั้น อย่างดีก็ได้แต่แนวคิดว่าต้องทำอย่างไรแต่ก็ไม่ออก สาดดดดกูอยากโดดตึกจริงๆโลกนี้ช่างมืดมนและโดดเดี่ยวเดียวดายจริงๆ

ปล.ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องไม่ต้องอ่านผมไม่อยากทำให้ใครเครียดตามไปด้วย ช่างหัวผม ไม่ต้องการจะให้ใครมาเห็นใจ จะต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้ให้มากที่สุดคอยดู

             ไปถึงงานตอนสี่โมงเย็น ตอนแรกอ่านข่าวจากเว็บบอกไว้ว่าเปิดงานตอนบ่ายสาม แต่ไปๆมาๆตอนไปถึงเค้าบอกว่าว่าต้องรองานเริ่มจริงๆห้าโมงเย็นคิดๆว่าจะกลับบ้านและนะแต่ว่าคิดไปคิดมาเอ๊ะมาถึงนี่และก็รอซะหน่อยเป็นไรไป ก็รอไป เพิ่งรู้ว่าการรอเวลาหนึ่งชั่วโมงโดยไร้ค่านี่...มันช่างยาวนานจริงๆ แต่ว่าเมื่อถึงเวลาห้าโมงเย็นก็ยังมียามมาขวางแล้วก็ยังไม่ให้เข้าอีก= ="เหอะๆๆ ยืนรอมาชั่วโมงและไม่ไหวและนั่งดีกว่า กว่าจะได้เข้างานจริงๆปาเข้าไปเกือบหกโมงเย็น

              เข้างานได้ก็ตรงไปซุ้มblissก่อนเลยเพราะได้ยินว่า ยมทูตสีขาว(ขุ่น)ออกเล่มหก และก็มี โชเน็นองเมียวจิออกเล่มสอง เรารึก็ไม่พลาด ตอนพิมพ์นี่เพิ่งอ่านยมทูตสีขาว(ขุ่น)จบเองยังไม่ได้อ่านโชเน็นองเมียวจิเลย = ="มีความง่วงก่อน แต่ว่ายมทูตสีขาวเล่มหกอ่านในช่วงจิตใจสับสนๆแล้วดูหดหู่ใจยังไงก็ไม่รู้แฮะ แถมบางตอนยังงงกะเรื่องด้วยปกติอ่านเรื่องนี้จะเข้าใจง่ายๆนะ...(ใครอ่านแล้วบอกทีว่าไอ้คุณโซระมันเป็นอะไรของมันกันแน่และมันรออะไรหว่าไม่เห็นจะเข้าใจเลย) จะดีใจมากกว่านี้ถ้าเรื่องสวรรคยังส่ายหน้าเล่มสี่ออกในวันนี้ แต่เสียใจเพราะว่ามันบอกว่าจะออกในวันที่สี่เมษายนT0T สุดท้ายก็เดินดูงานต่ออีกครึ่งชั่วโมงแล้วก็กลับบ้าน ก่อนกลับก็แวะกินข้าวที่ศูนย์ประชุมด้วยยังคงความแพงได้เหมือนเกลือรักษาความเค็มจริงๆ

               วันนี้คงจะเป็นวันที่แต่งชุดนิสิตเต็มยศเป็นวันสุดท้ายแล้วสินะเหอะๆๆ วันนี้อ.นัดไปประชุมชี้แจงหลักสูตรได้รู้อะไรมาอีกเยอะเลย เจอเพื่อนๆใหม่อีกมากมาย... สรุปแล้วตอนแรกกะว่าจะไม่ลงแล้วนะไอ้วิชาปรับพื้นฐานแต่ว่าไปฟังอ.พูดก็ลงก็ได้ฮะดีกว่าอยู่เฉยๆเดี๋ยวโง่หมด แต่ก็เพราะไปลงนี่แหละทำให้เวลาว่างที่ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้วหายไปหนักกว่าเดิมเสียอีกเหอะๆๆเอาเถอะนะได้อย่างมันก็ต้องเสียอย่างหละวะ สรุปแล้วเปิดมันก็เหมือนกับว่าเราเปิดเทอมวันที่18เมษายนเลย= ="เรียนวันละสี่ชั่วโมง แหวะ!!! ไปๆมาๆมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำแต่ว่ายังไม่ได้ทำเลย หมดไปอีกแล้วหนึ่งวันที่เหมือนกับจะไร้ค่า แต่ว่ามันก็ไม่ไร้ค่าไปเสียทีเดียวหรอก จริงไม๊ท่านผู้ชม555

                   เพิ่งรู้สึกว่าบางทีการพูดอะไรตรงๆไปมันก็ไม่ควรนะ บางทีการโกหกไปซะยังจะดีกว่า โดยฉพาะความจริงในด้านลบ บางทีมาคิดๆดูการที่พูดออกไปอย่างนั้นมันก็คงทำให้คนที่ฟังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ถึงแม้ว่ามันจะจริงเกินร้อยเปอร์เซนเสียอีก ขอโทษคร้าบ... กระผมสำนึกผิดแล้วยกโทษให้คนสมองกลวงอย่างผมด้วยเถอะนะ...

                   เรียนจบแล้วยังไม่ค่อยรู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่เลย ยังอยากทำโน่นทำนี่มากมายเต็มไปหมด ตื่นก็สาย= =" เอ๊ะกรูมีอะไรดีบ้างหล่ะนี่ เริ่มข้องใจและนะเนี่ย ช่วงนี้ไม่ว่างอย่างแรง ไม่ว่างขนาดเล่นเกมยังไม่มีเวลาจะเล่นเลย จะถามว่าจะต้องทำอะไรหรอ??? มีเยอะมาก เช่นการทำหนังสือรุ่น ที่แค่คิดจะตามไอ้พวกภาคที่จะให้มันส่งก็หน้ามึดและ ต้องนั่งแก้โปรเจคให้สามารถให้เด็กม.ปลายอ่านได้รู้เรื่องและก็ย่อบทพิสูจน์ให้เหลือสิบหน้าให้ได้ ต้องทำโปรเจ็คให้ออกโดยตัดคำว่า Monic ออก และก็ดีกรีพหุนามต้องมากกว่านี้ และก็นำส่งในปีหน้า= =" ไหนจะต้องอ่านหนังสือเตรียมวิชาที่ไม่ถนัดที่จะต้องเรียนในเทอมหน้า(ของป.โท กระผมที่เคยลงวิชาของป.โทไปแล้วถึงกะร้อนๆหนาวๆเพราะไอ้วิชารหัสห้าร้อยหกร้อยขึ้นนี่แหละ) ไหนจะต้องหาเรื่องทำ Thesis อันนี้อ.ท่านเตือนมาว่าถ้าอยากจะจบสองปีควรจะรีบหา ไหนจะต้องปลุกพลังกายพลังใจให้มันขยันกว่านี้เยอะๆอีก = ="

                  นี่ยังไม่เปิดเทอมก็วุ่นวายกะชีวิตขนาดนี้และหล่ะท่านทั้งหลาย ท่าทางจะหาเวลานั่งอ่านหนังสือที่ชอบหรือว่าดูการ์ตูนที่โดนก็แทบไม่มีเวลาเหลือแล้ว มีความเครียดเล็กน้อยแต่ทำให้ปวดท้องอยู่เหมือนกัน อยากไปเที่ยวกะเพื่อนๆเก่า อยากไปหาอ.โรงเรียนเก่า แต่ยังไม่ได้ทำซักอย่าง เริ่มรู้สึกแล้วว่าชีวิตที่เป็นของเราแต่ไม่ใช่ของเราเป็นเช่นไร แบ่งเวลาไม่ได้เรื่องเลยเนอะเรา แต่ยังไงมันต้องลองซักครั้งเซ่ !!! นับเป็นขั้นก็อีกไม่กี่ก้าวชีวิตก็จะถึงช่วงที่ตั้งเป้าไว้แล้ว ป.โท และก็ป.เอก แค่นั้น...(ยังไม่นับหลังจากนั้นนะเหอะๆๆ) แต่ว่าดูช่องว่างมันช่าง...กว้างเหลือเกิน

บ่นๆๆๆเพราะ philos logic เลยได้ซีบวกมาตัว= ="นอกจากจะไม่ช้วนและ มันยังทำเกรดน่าเกลียดเลยเทอมนี้ มีพี่บอกพี่มีน้องบอกน้องนะฮะวิชานี้อย่าไปเรียน เท่าที่รู้มีเชาว์กะปิงเออยู่สองคน= ="วิชาเช่ไรวะ (ที่หนึ่งภาคปีสี่กะปีสามถึงจะเอ) เอาเถอะอย่างน้อยไม่ช้วนเทอมสุดท้ายแต่ว่า...ก็เคยช้วนไปสองเทอม555(ถือว่าดีไม๊หว่า???) เอาน่า...ถึงจะช้วนก็อาจจะได้

เกรดไม่ถึงเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอยู่ดี ถึงได้ก็ไม่เหรียญทองอยู่ดี(คิดเข้าตัวเองสุดๆ) เอาเถอะเกียรตินืยมอันดับสองก็ดีและได้ข่าวว่าสาขาคณิตศาสตร์ได้เกียรตินิยมแค่สามคนเองโง่เนอะ

ปีนี้= ="แถมอันดับหนึ่งแค่คนเดียว

ตอนนี้กะลังรอดูอยู่ว่าจะสมัครทุนไปนอกป่ะ เท่าที่อ่านดูน่าจะสมัครได้หลายทุนอยู่แต่...ไม่รู้จะติดป่ะ ถ้าสมัครแล้วติดคงต้องปรับปรุงตัวยกใหญ่และมาลอยชายเรียนไปวันๆคงไม่ได้

เหมือนป.ตรีและ ช่วงนี้รู้สึกโง่ไปดูงานวิชาการที่เค้าจัดมา ดูเรื่อง abstract ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย= =" แต่ยังดีถ้าสาย Analysis ยังดีอยู่แต่ว่า...ทำไมสาย Analysis มันมีคนทำน้อยจัง

วะมีแต่ Abstract เต็มไปหมด ไม่แนวเลยพวกนี้เหอะๆๆ

สรุปแล้ว คงไม่มีอะไรผิดพลาด อย่างนี้ก็จะเป็นพี่ป.โทแล้วสินะ555

ป.ล.ไม่ได้เล่นแร๊คหลายวันคิดอยู่ว่า...อาจจะเลิกได้ซักทีเหอะๆๆ จะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นและ(ความจริงเกรดตกเพราะแร๊ครึเปล่าหว่า???)

ป.ล.2 พี่เทปช้วนอ่า....ของเค้าดีจริงๆ(คนอื่นเค้าเล่นแร๊คแล้วช้วนกันอ่าไม่ยอมๆๆๆ)

ช่วงนี้ไม่ได้อัพบล๊อกเพราะว่าไม่ได้ in love เอ๊ยไม่ใช่และ...เพราะว่าติดเกมตะหาก เอาเถอะช่วงชีวิตที่จะสบายๆมันใกล้จะหมดแล้ว

ดังนั้นก็ใช้ให้มันคุ้มค่าหน่อย หนทางข้างหน้าเมื่อเลือกทางสายนี้แล้ว...ก็คงต้องทำใจแหละ = =" มองไปข้างนน้าเจอแต่กำแพง

กะลังนั่งมึนกะ complex อยู่ วิชาป.โทนี่ช่างยากนัก ดังนั้นตอนป.โทก็ระวังตัวไว้ให้ดีและกัน 555 (เศร้า)

พูดถึงโปรเจคก็เรียบร้อยแล้วแหละ เหลือแต่ทำโปสเตอร์กะทำpowerpoint ใหม่อีกนิดก็คงจะไม่มีไรน่าปวดหัวนัก...

ว้า...อยากปิดเทอมเร็วๆจัง... อยากนั่นอยากนี่ มนุษย์นี่ช่างเต็มไปด้วยความอยากแต่ไม่เคยจะทำให้สำเร็จได้ซักที

 

คิดว่าถ้าเรียนจบแล้วคงดีแต่พอมันใกล้จะจบจริงๆมันก็หวั่นๆแฮะ...จะลอยชายอย่างเดิมไม่ได้และ...

ก็งี้แหละคนวุฒิภาวะต่ำเห้ย....ไอ้เห่ยเอ้ย